https://zaraszow.pl/ Sun, 19 Apr 2026 03:38:22 +0000 MyBB https://zaraszow.pl/showthread.php?tid=1164 Mon, 09 Jan 2012 08:02:08 +0100 general]]> https://zaraszow.pl/showthread.php?tid=1164 Jakżeś mnie ze sobą w pole zabierała
Jak żeś zeschą paproć rękami zrywała
Jak żeś w paproci do snu układała

I suchą paprocią tyś mnie otulała
Wtedyśmi piosenki pod miedzą śpiewała
Bo wchłodne poranki tyś mnie niosła w pole
Bys spokojnnie mogła pracować na roli

Pod krzkiem kaliny kładłaś mnie do spania
Żeby mnie przed słońcem liśćmi osłaniała
Śpiewałaś mi matuś piosenki prześliczne
Że życie jest pieknie, że niebo błękitne

Że kwiaty juz kwitną wteczowe kolory
Że pszczółki zbieraja słodki nektar zdrowy
Że wiatr cichuteńko szumi nad górami
Że woda z potoków płynie strumieniami

Że motylek biały swymi skrzydełkami
Wachluje pod niebem jak aniołek mały
Że skowronek w górę wyfrunął wysoko
I dzwoni swą melodię niebieskim obłokom

Śpiewałas mi matuś tylko małą chwilkę
Lecz wszystko splątała w sliczną symfonię
Ja wśród tej symfoni szybko zasypiałm
Tys wtedy czym prędzej kopacz w ręce brała

I biegłaś czempedzej na tę szrą rolę
Ramiona schylałaś nisko nad zagonem
I kopałaś skiby ziemi kamienistej
A żeby ci dała obfity plon czysty

Kopałaś mateczko skiby bardzo twarde
Ręce twe i stopy były do krwi zdarte
Potem swym skroplałaś kamienistą rolę
Lecz nie narzekałaś na tę ciężką dolę

Kiedy przyszłaś do mnie żeby mnie otulić
Ręce drżały jak skrzydła motyli
A na skroni twojej pot perlisty błyszczał
Jak gwiazdy na niebie, jak prawdziwy kryształ

A kiedy mnie wziełaś juz w swoje ramiona
Serce biło mocno od zmeczenia
A kiedy skończyłas kopać twarde skiby
Brałaś mnie ze soba do lasu na grzyby

Chodziaż twoje stopy kuły ostre kolce
Tyś tak promieniała radością jak słońce
I śpiewałaś pieśni dziękczynne do Boga
Że twoja córeczka już nie będzie głodna

A echo tę melodię niosło jak modlitwę
Ponad góry, ponad lasy w obłoki błękitne
A kiedy nadeszły pracowite żniwa
Wtedyśmi snopeczek pod głowę ścieliła

Ze złotej pszeniczki co pachnie chlebem
Kiedyś ją z żynała pod błękitnym niebem
Żnełaś te pszczeniczkę w dni bardzo upalne
Składałaś w kopeczki te małe snopeczki

Pracowałaś matuś przez lat kilkanaście
Aż nagle twe siły upadły na zawsze
Bo straszna choroba z nóg cie powaliła
A śliczna gorączka siły twe trawiła

Usta twe w gorączce niespokojnie drżały
Jak by mi piosenkę śpiewać zaczynały
Lecz z oczu prześlicznych błyszczących jak gwiazdy
Dwie łzy Ci spłyneły po bielutkiej twarzy

Prześliczne jak perły z morza wydobyte
Dałaś mi je w darze w zamian za swe życie
Bo nic ponad łzy te dać mi już nie mogłas
Odeszłaś odemnie bez słowa pożegnania

Oj nie wiesz Mateczko jak płacze me serce
Boś mnie zostawiła samiutką na świecie
Boś odeszła Matus nie znaną mi droga
A mnie moja Matuś ziezabrałaś ze sobą]]> Jakżeś mnie ze sobą w pole zabierała
Jak żeś zeschą paproć rękami zrywała
Jak żeś w paproci do snu układała

I suchą paprocią tyś mnie otulała
Wtedyśmi piosenki pod miedzą śpiewała
Bo wchłodne poranki tyś mnie niosła w pole
Bys spokojnnie mogła pracować na roli

Pod krzkiem kaliny kładłaś mnie do spania
Żeby mnie przed słońcem liśćmi osłaniała
Śpiewałaś mi matuś piosenki prześliczne
Że życie jest pieknie, że niebo błękitne

Że kwiaty juz kwitną wteczowe kolory
Że pszczółki zbieraja słodki nektar zdrowy
Że wiatr cichuteńko szumi nad górami
Że woda z potoków płynie strumieniami

Że motylek biały swymi skrzydełkami
Wachluje pod niebem jak aniołek mały
Że skowronek w górę wyfrunął wysoko
I dzwoni swą melodię niebieskim obłokom

Śpiewałas mi matuś tylko małą chwilkę
Lecz wszystko splątała w sliczną symfonię
Ja wśród tej symfoni szybko zasypiałm
Tys wtedy czym prędzej kopacz w ręce brała

I biegłaś czempedzej na tę szrą rolę
Ramiona schylałaś nisko nad zagonem
I kopałaś skiby ziemi kamienistej
A żeby ci dała obfity plon czysty

Kopałaś mateczko skiby bardzo twarde
Ręce twe i stopy były do krwi zdarte
Potem swym skroplałaś kamienistą rolę
Lecz nie narzekałaś na tę ciężką dolę

Kiedy przyszłaś do mnie żeby mnie otulić
Ręce drżały jak skrzydła motyli
A na skroni twojej pot perlisty błyszczał
Jak gwiazdy na niebie, jak prawdziwy kryształ

A kiedy mnie wziełaś juz w swoje ramiona
Serce biło mocno od zmeczenia
A kiedy skończyłas kopać twarde skiby
Brałaś mnie ze soba do lasu na grzyby

Chodziaż twoje stopy kuły ostre kolce
Tyś tak promieniała radością jak słońce
I śpiewałaś pieśni dziękczynne do Boga
Że twoja córeczka już nie będzie głodna

A echo tę melodię niosło jak modlitwę
Ponad góry, ponad lasy w obłoki błękitne
A kiedy nadeszły pracowite żniwa
Wtedyśmi snopeczek pod głowę ścieliła

Ze złotej pszeniczki co pachnie chlebem
Kiedyś ją z żynała pod błękitnym niebem
Żnełaś te pszczeniczkę w dni bardzo upalne
Składałaś w kopeczki te małe snopeczki

Pracowałaś matuś przez lat kilkanaście
Aż nagle twe siły upadły na zawsze
Bo straszna choroba z nóg cie powaliła
A śliczna gorączka siły twe trawiła

Usta twe w gorączce niespokojnie drżały
Jak by mi piosenkę śpiewać zaczynały
Lecz z oczu prześlicznych błyszczących jak gwiazdy
Dwie łzy Ci spłyneły po bielutkiej twarzy

Prześliczne jak perły z morza wydobyte
Dałaś mi je w darze w zamian za swe życie
Bo nic ponad łzy te dać mi już nie mogłas
Odeszłaś odemnie bez słowa pożegnania

Oj nie wiesz Mateczko jak płacze me serce
Boś mnie zostawiła samiutką na świecie
Boś odeszła Matus nie znaną mi droga
A mnie moja Matuś ziezabrałaś ze sobą]]> https://zaraszow.pl/showthread.php?tid=1163 Tue, 27 Sep 2011 13:14:03 +0200 general]]> https://zaraszow.pl/showthread.php?tid=1163
Nad brzegiem rzeki stała tam chatka
Stara i pochylona
Zamieszkiwała w niej biedna wdowa
Co miała syna Leona
Leon był biedny nic nie posiadał
Prócz swojej pięknej urody
Ale sie szczęście doń uśmiechało
Z bogatej bardzo zagrody
A w tej zagrodzie gdy wymieniono
Żyła tam rodna Halina
Która kochała ponad swe życie
Bardzo pięknego Leona.
Leon się bardzo w nej też zakochał
Lecz wstydził jej się oświadczyć
By go rodzice bogatej Haliny
Nie wyrzucili go za drzwi.
Wten czas Halina sama musiała
Swoim rodzicom oświadczyć
Że jest gotowa wyjść za Leona
Na innych nie chce już patrzeć
A jej rodzice gdy to usłyszeli
Oboje z gniewu aż dyszą
Ostro krzykneli na swą Halinę
Niech więcej tego nie słyszą.
Od tego czasu Halina zamilkła
I wcale się nie odzywa
Zapadła ona w śpiączke latargu
I biedna w grobie spoczywa
Zamiast wesela pogrzeb się odbył
Bogatej bardzo Haliny
Leon też złożył wspaniał wieniec
Na grobie swojej dziewczyny.
Pewnego razu sen dziwny miał
Przyśnił mu sie grób Haliny
Że ona w grobie jest żywa
Pomocy od niego wzywa.
Wśród ciemnej nocy idzie na cmentarz
Odkopuje grób Haliny
Otwiera trumnę widzi ją żywą
Lecz przy nim kończy swe życie.

]]>
Nad brzegiem rzeki stała tam chatka
Stara i pochylona
Zamieszkiwała w niej biedna wdowa
Co miała syna Leona
Leon był biedny nic nie posiadał
Prócz swojej pięknej urody
Ale sie szczęście doń uśmiechało
Z bogatej bardzo zagrody
A w tej zagrodzie gdy wymieniono
Żyła tam rodna Halina
Która kochała ponad swe życie
Bardzo pięknego Leona.
Leon się bardzo w nej też zakochał
Lecz wstydził jej się oświadczyć
By go rodzice bogatej Haliny
Nie wyrzucili go za drzwi.
Wten czas Halina sama musiała
Swoim rodzicom oświadczyć
Że jest gotowa wyjść za Leona
Na innych nie chce już patrzeć
A jej rodzice gdy to usłyszeli
Oboje z gniewu aż dyszą
Ostro krzykneli na swą Halinę
Niech więcej tego nie słyszą.
Od tego czasu Halina zamilkła
I wcale się nie odzywa
Zapadła ona w śpiączke latargu
I biedna w grobie spoczywa
Zamiast wesela pogrzeb się odbył
Bogatej bardzo Haliny
Leon też złożył wspaniał wieniec
Na grobie swojej dziewczyny.
Pewnego razu sen dziwny miał
Przyśnił mu sie grób Haliny
Że ona w grobie jest żywa
Pomocy od niego wzywa.
Wśród ciemnej nocy idzie na cmentarz
Odkopuje grób Haliny
Otwiera trumnę widzi ją żywą
Lecz przy nim kończy swe życie.

]]> https://zaraszow.pl/showthread.php?tid=1165 Sun, 21 Aug 2011 03:18:20 +0200 Krzysztof]]> https://zaraszow.pl/showthread.php?tid=1165 "Miłość powinna być zasadniczo aktem woli, decyzją całkowitego oddania mojego życia życiu drugiego człowieka... Kochanie Kogoś to nie tylko sprawa silnego uczucia - to również decyzja, osąd, obietnica... Uczucie przychodzi i może odejść. Skąd mogę wiedzieć, czy pozostanie ono na zawsze, skoro w mój akt nie jest włączony ani osąd ani decyzja?" E. From "O sztuce miłości" PIW, s. 69-70

Podpisuje się pod tym, więc nie ma tytułu w stylu "Romeo i Julia", albo coś podobnego. (Krzysztof)

Było to w Zaraszowie w latach 20-tych ubiegłego wieku. Imion nie znam, ale... Ona wykształcona jak na tamte czasy... Z bogatej rodziny B., a On... młody, przystojny, ale z biednej rodziny R.. Zakochali się, ale rodziny (głównie B.) nie chciały słyszeć o małżeństwie...
Pewnego dnia rodzice pojechali na targ...
On ubrał się w garnitur - jak do ślubu. Ona w suknię - jak do ślubu. On miał broń. Strzelił do niej. Potem zastrzelił siebie. Okazało się, że ona żyje, że ją poważnie zranił. Zawieźli ją do szpitala... Zrywała bandaże, mówiła, że nie chce żyć... Zmarła.

Nie wiem czy pochowali ich razem. (Ale pewnie na cmentarzu w Bychawie, bo gdzie indziej?)

Ale wiem, że potem na odpustach i jarmarkach sprzedawano pieśni o nich..

I że ojciec B. jeździł i wykupywał całe nakłady (wtedy ręcznie przepisywane).

To chyba było nie tylko uczucie... A rodzice tego nie uszanowali... Może nie dostrzegli... Może nie chcieli dostrzec, patrząc na swój majątek......

a... dom w którym się to stało, choć rodzina się zmieniła, stoi do dziś....

WIECZNY ODPOCZYNEK RACZ IM DAĆ PANIE...]]> "Miłość powinna być zasadniczo aktem woli, decyzją całkowitego oddania mojego życia życiu drugiego człowieka... Kochanie Kogoś to nie tylko sprawa silnego uczucia - to również decyzja, osąd, obietnica... Uczucie przychodzi i może odejść. Skąd mogę wiedzieć, czy pozostanie ono na zawsze, skoro w mój akt nie jest włączony ani osąd ani decyzja?" E. From "O sztuce miłości" PIW, s. 69-70

Podpisuje się pod tym, więc nie ma tytułu w stylu "Romeo i Julia", albo coś podobnego. (Krzysztof)

Było to w Zaraszowie w latach 20-tych ubiegłego wieku. Imion nie znam, ale... Ona wykształcona jak na tamte czasy... Z bogatej rodziny B., a On... młody, przystojny, ale z biednej rodziny R.. Zakochali się, ale rodziny (głównie B.) nie chciały słyszeć o małżeństwie...
Pewnego dnia rodzice pojechali na targ...
On ubrał się w garnitur - jak do ślubu. Ona w suknię - jak do ślubu. On miał broń. Strzelił do niej. Potem zastrzelił siebie. Okazało się, że ona żyje, że ją poważnie zranił. Zawieźli ją do szpitala... Zrywała bandaże, mówiła, że nie chce żyć... Zmarła.

Nie wiem czy pochowali ich razem. (Ale pewnie na cmentarzu w Bychawie, bo gdzie indziej?)

Ale wiem, że potem na odpustach i jarmarkach sprzedawano pieśni o nich..

I że ojciec B. jeździł i wykupywał całe nakłady (wtedy ręcznie przepisywane).

To chyba było nie tylko uczucie... A rodzice tego nie uszanowali... Może nie dostrzegli... Może nie chcieli dostrzec, patrząc na swój majątek......

a... dom w którym się to stało, choć rodzina się zmieniła, stoi do dziś....

WIECZNY ODPOCZYNEK RACZ IM DAĆ PANIE...]]>